Solo fietsen door India: één versnelling, vijf ritten en een land dat niet wacht. (S6 P1:E2)

De dag voor vertrek is geen moment van emotie, maar van doen.

Spullen liggen klaar op plekken waar ze horen te liggen. Niet netjes, wel bewust. Fietstassen open. Gereedschap binnen handbereik. Ik loop alles nog één keer na. Wat mee moet. Wat niet. Wat ik denk nodig te hebben, en wat onderweg wel zal blijken.

Op tafel liggen twee identieke boeken. Engels. EIGHTY. Dit zijn doorgeefboeken. Het idee is eenvoudig: snel doorgeven.

De dagen voor vertrek stonden ook in het teken van zichtbaarheid van ons boek TACHTIG. Berichten, reacties, promotie. Dat vraagt energie. Ik ben blij dat mijn dochter Lien me helpt met sociale media. Dat geeft rust.

De fiets verdwijnt in de doos. Alles past. Tape eromheen. Klaar.

De landing in Bangalore is rond twee uur ’s nachts. Lokale tijd. Ik ben moe, maar alles loopt vlot. Weinig aanschuiven. De doos met mijn fiets komt netjes van de band. Dat blijft altijd even spannend, en altijd even opluchtend als het goed gaat.

Buiten is het koel. Ik neem een taxi die duidelijk te duur is. Ik weet het, maar ik wil gewoon naar het hotel. Slapen. Door het raam zie ik een stad die ook ’s nachts niet helemaal stilvalt.

De eerste twee dagen gebruik ik om te wennen. Aan het verkeer. Aan de geluiden. Aan het ritme. Ik zet de fiets weer in elkaar. Dat ritueel helpt. Bouten vast. Remmen checken. Tassen monteren. Heb ik de versnellingen goed gecheckt? Daarna de stad in: eten zoeken, rondlopen, kijken hoe alles hier beweegt.

In een gesprek met een jonge man die in IT werkt wordt het contrast duidelijk. Hij doet opdrachten voor Europese bedrijven. Zijn droom is helder: een BMW kopen. Ik vertel kort over EIGHTY en stel hem de vraag wat hij op zijn tachtigste nog wil kunnen. Hij luistert, maar zegt dat hij vooral in het nu wil leven. Geen discussie. Gewoon vaststelling.

Bangalore voelt als een overgang. Te druk om tot rust te komen, maar precies goed om te beseffen dat ik hier niet blijf.

30 december 2025. Vertrekdag.

Na amper honderd meter weet ik dat dit anders wordt dan gepland. De achterderailleur schakelt niet. De ketting blijft hangen op één tandwiel, ergens midden op de cassette. Ik stop. Kijk. Probeer af te stellen. Vraag rond. De kabel lijkt stuk. Shimano-onderdelen zijn hier niet zomaar te vinden.

Na een tijd stop ik met zoeken. Dit wordt het. Eén versnelling. Niet ideaal, maar ik kan vooruit. De keuze is simpel: doorgaan of meteen stoppen.

De stad uit fietsen duurt lang. Verkeer, toeters, chaos. Pas na een kilometer of twintig wordt het iets rustiger.

Ik hou mijn eten eenvoudig. Brood, kaas, gedroogd fruit. Ik hoor te veel verhalen over mensen die ziek worden van eten. Dus ik speel op veilig. Dit is nog aanpassen.

Oudejaarsdag ben ik in Hassan. Airbnb. Een eenvoudige kamer met een kleine keuken. De eigenaar is zelf op reis. Ik kook wat. Eet alleen. Het voelt niet speciaal. Hier is oudejaar gewoon een werkdag. Nieuwjaarsdag ook. Geen feest, geen breekpunt. Dat maakt het makkelijker. Ik maak het gezellig.

In de stad zoek ik een supermarkt en raak aan de praat met een man die goed Engels spreekt. Ik leg uit wat het doorgeefboek EIGHTY is. Hij begrijpt het meteen. Neemt het aan. Is enthousiast. Belt zelfs vrienden om te zeggen dat hij een boek gekregen heeft om door te geven. Het idee werkt. Tenminste hier, op dit moment.

Nieuwjaarsdag fiets ik verder. Het lichaam begint het ritme te vinden. Dan hoor ik plots Nederlands. Jan, uit Wilrijk. Ook op de fiets. Hij is op bezoek bij zijn zus, maar wilde niet blijven stilzitten. We praten even. In mijn eigen taal. Dat doet deugd.

Langs de weg zie ik hoe mensen hier proberen hun inkomen te verdienen. Om de paar honderd meter een winkeltje. Iedereen verkoopt iets. Water, snacks, fruit. Ik vraag me af hoe iedereen rondkomt.

Een jongeman vertelt dat hij net is afgestudeerd en binnenkort begint te werken. Hij zegt dat hij gember wil exporteren naar Bangladesh. Risicovol, weet hij. Maar nodig. Het zet dingen in perspectief. Wat bij ons vanzelfsprekend is, is dat hier niet.

In een nationaal park spreekt iemand me aan op een brommer. Hij vraagt of ik niet bang ben alleen te fietsen. Ik vraag waarom. Olifanten, zegt hij. Vooral als er jongen bij zijn. Maar hij voegt er meteen aan toe dat ze meestal pas ’s avonds op de weg komen. Tegen dan ben ik normaal al binnen.

Aan het einde van een rit wacht een steile klim die ik niet kan fietsen. Ik stap af. Nog voor ik iets kan zeggen, komen kinderen helpen duwen. Ze lachen, maken er een spel van. Het gaat vanzelf. Ik hoef niets te vragen.

De vijfde rit is de zwaarste tot nu toe. 150 kilometer. Ongeveer 3000 hoogtemeters. En nog altijd maar één versnelling. Er zit een klim in van twintig kilometer aan een stuk. Vooraf weet ik niet zeker of het lukt. Ik neem het kilometer per kilometer.

De klim dwingt me om rustig te blijven. Tempo bewaken. Eten. Drinken. Het verkeer blijft druk. Veel Indische toeristen nemen dezelfde route. Ik moet blijven opletten, ook als ik moe ben.

Na meer dan negen uur kom ik aan. Nog voor het donker. Moe, maar zonder pech. Dat is genoeg.

Nu zit ik in Coonoor. Rustdag.

Vijf ritten achter de rug. Vijf nog te gaan. India is geen schok meer, maar een realiteit. Het lichaam past zich aan. Het hoofd ook. Ik weet waar ik water vind. Wat ik beter niet eet. Hoe het verkeer beweegt.

Ik heb me geen moment echt alleen gevoeld, al doet het altijd deugd om even naar huis te bellen en te horen dat alles daar goed gaat. Dat blijft belangrijk.

Dit voelt als halverwege. Niet alleen in afstand, maar ook in gewenning. India heeft al ingewerkt. De tweede helft komt nog.

Voorlopig volstaat dit: ik ben hier, ik fiets, en ik leer bij — op één versnelling.

Volgen

• Website – alle verhalen, foto’s en context
  👉 cyclingadventure15.com
• Instagram – korte stukjes, foto’s, stories
  👉 @cyclingadventure15
• Youtube – video’s
  👉 @ca15official
• Strava – cijfers, hoogtemeters, ritten
  👉 Strava-profiel
• LiveTrack – live volgen waar ik fiets
  👉 LiveTrack (of via de knop LIVETRACK in het hoofdmenu)

Bart 👋