Op avontuur door India, solo op de fiets tussen chaos en ontmoetingen. (S6 P1:E3)

Vandaag neem ik bewust een rustige dag. Voor mezelf.

Ik werk aan het filmpje en wandel wat rond. In Coonoor valt me iets op: veel mensen wonen nog in kleine huisjes, dicht bij de rivier. Ik zie vrouwen de was doen. Alles gebeurt op een paar vierkante meter. Binnen is het meestal donker. Weinig licht. Weinig ruimte. Het leven speelt zich compact af.

Ik probeer opnieuw in een fietsenwinkel een kabel te vinden om mijn achterderailleur te herstellen. Geen succes. Ze hebben gewone kabels, maar niets voor elektronische systemen zoals Shimano. Dat probleem blijft bestaan.

De dag loopt stilaan af. Ik heb gedaan wat ik wilde doen. Rust genomen.

Dan begin ik aan rit zes. En plots gaat alles snel. Voor je het weet zit je weer midden in het avontuur. Het verkeer is meteen weer daar. Druk. Onvoorspelbaar. Mensen steken voorbij waar ze denken dat het moet. Soms te dicht. Soms onverwacht. Het gevaar zit in kleine momenten. Een rustige rit bestaat hier niet.

Toch gebeurt er iets anders. Ik ben volledig alleen. Weg van werk. Weg van mentale druk. Het doet deugd om even los te zijn van alles.

Tijdens de volgende ritten rijden regelmatig mensen met brommertjes naast me. Waar kom je vandaan? Wat doe je hier? Korte gesprekken. Een fijne afwisseling.

Onderweg zie ik veel mensen blootsvoets. Op asfalt. Op steentjes. Ik zie groepen in traditionele kledij die lange afstanden afleggen. Wij kunnen ons dat moeilijk voorstellen. Het houdt hen niet tegen.

Na al die drukte fiets ik lange stukken op een brede weg die aanvoelt als een autostrade. Het is een tolweg. Auto’s zie ik nauwelijks. Brommers en fietsen mogen er zonder te betalen op. Voor het eerst in dagen heb ik ruimte. Adem. Even geen chaos, alleen asfalt en horizon.

In Tirchy zie ik een grote tempel. Monumentaal. Indrukwekkend. Veel mensen op bedevaart. Rondom kleine winkeltjes. Alles leeft.

Eén beeld blijft echt hangen. Een man zonder benen op een karretje. Hij duwt zichzelf vooruit met zijn handen. Achterop ligt een zware zak. Zo verdient hij zijn brood. Ik film hem niet. Dat voelt niet juist. Maar het raakt me diep.

Het zet alles in perspectief. Wat ik heb. Wat anderen moeten doen om te kunnen leven. Eten. Drinken. Overleven. Ik hoop dat dit gevoel blijft. Ook later. Thuis.

Ik kan opnieuw een doorgeefboek EIGHTY overhandigen. Dat blijft speciaal.

Wat vliegt de tijd. Nog twee ritten en dit Indiase fietsavontuur zit erop. Maar eerst: blijven trappen.

India is geen fietsland. Dat voel je elke kilometer. Toch kom ik af en toe een fietser tegen. Vaak blootsvoets. Het houdt hen niet tegen.

Onderweg hoor ik dat je voor een rit van zo’n tachtig kilometer met een bromfiets ongeveer honderd roepies betaalt. Eerder op deze reis kreeg ik te horen dat je hier met zo’n vijfhonderd roepies per dag moet rondkomen. Dat plaatst alles in perspectief.

Wat ik vooral zie: afval. Overal. Langs de weg. Op hopen. Soms brandt het gewoon. Bussen rijden voorbij en mensen gooien verpakkingen naar buiten. Ik fiets erdoor en kijk.

Honden zie ik overal. Straathonden. Ze lopen, liggen, slapen langs de weg. In mijn ervaring doen ze niets. Geen agressie. Hier laten ze me gewoon passeren.

Wat me al sinds Bangalore opvalt: mensen op bouwwerven. Met slippers. Soms blootsvoets. Op hoogte. Met zware machines. Ik kijk en denk: bij ons ondenkbaar. Hier dagelijkse realiteit. Net zoals bromfietsers zonder helm.

En dan de apen. Langs de weg. Aan mijn verblijf. Makaken. Slim. Soms brutaal. Als ze eten ruiken, komen ze dichter. Ik heb gehoord dat een beet serieuze gevolgen kan hebben. Genoeg reden om voorzichtig te zijn. En blijkbaar hebben ze ook een zwak voor fietskabels. Mijn fiets staat altijd op mijn kamer. Dat zorgt telkens voor discussie aan de balie. Tot op manager-niveau. Maar hij blijft binnen.

Chennai komt dichterbij. De dag voor mijn laatste rit hoor ik van locals en lees ik berichten over een tropische storm in de buurt. Dat is vreemd voor januari. Normaal is het nu droog. Ik beslis pas ’s ochtends wat ik doe. Ik heb wat marge voor mijn vlucht naar België.

Uiteindelijk valt het mee. Geen regen. Wel een stevige tegenwind. Recht in mijn gezicht. Elke kilometer voelbaar.

Dan de laatste rit. Chennai binnenrijden. Chaos. Motorfietsen. Tuk-tuks. Auto’s. Bussen. Alles door elkaar. Iedereen toetert. Constant.

Ik ben oprecht blij dat ik veilig ben aangekomen. Heelhuids. Met een hoofd vol beelden. Weer een cultuur. Van dichtbij. Op mijn tempo.

Volgen

• Website – alle verhalen, foto’s en context
  👉 cyclingadventure15.com
• Instagram – korte stukjes, foto’s, stories
  👉 @cyclingadventure15
• Youtube – video’s
  👉 @ca15official
• Strava – cijfers, hoogtemeters, ritten
  👉 Strava-profiel
• LiveTrack – live volgen waar ik fiets
  👉 LiveTrack (of via de knop LIVETRACK in het hoofdmenu)

Bart 👋